Powrot OMD - na glownej stronie onet.pl

http://muzyka.onet.pl/10172,1628477,wywiady.html
======
OMD powraca na scenę

Neil McCormick / 15 października 2010   Daily Telegraph

Obaj zdają sobie sprawę, że nostalgiczny powrót do muzyki uznawanej niegdyś za odważną i futurystyczną jest poniekąd paradoksem. Mimo to owa podróż do krainy retro-electro bez dwóch zdań sprawiła im wielką przyjemność.
Muzyka pop ze skomplikowanymi, filozoficznymi, pesymistycznymi tekstami i niemalże przesłodzonymi, wpadającymi w ucho melodiami – OMD powraca na scenę. – Nasze opowieści rodzą się z napięcia między technologią a ludzkością – zdradza Andy McCluskey ze słynnego zespołu. Zauważa jednak, iż ma wrażenie, że jesteśmy świadkiem kresu i upadku popowego imperium.
– Czujemy się jak kamikaze z medalem za długoletnią służbę – wyznaje Andy McCluskey. – To nie tak miało być. Orchestral Manoeuvres in the Dark, gwiazdy synth-popu z lat 80., powracają z nowym, pierwszym od 14 lat albumem. 51-letni wokalista i basista grupy twierdzi, że płyta ta straszliwie rozczarowałaby ich samych w młodszym wieku.

– 20-letni Andy byłby nią zażenowany. Często mówiłem moim przyjaciołom: "Jeżeli w wieku 25 lat jeszcze będę występował, możecie mnie zastrzelić".

– I do dziś nosi kamizelkę kuloodporną – wtrąca jego kolega z zespołu, 50-letni Paul Humphreys. Duet początkowo powstał „dla zabawy”, by dać pojedynczy występ w liverpoolskim punkowym klubie Eric's w 1978 roku. – Dlatego wymyśliliśmy taką groteskową nazwę – bo to był projekt na jedną noc. Nie zamierzaliśmy zawojować świata – podkreśla McCluskey.

Członkowie zespołu, którzy poznali się w szkole Wirral, grali w "artystowskich studenckich kapelach rockowych". Połączyła ich miłość do elektronicznej muzyki; zafascynowali się twórczością zespołu Kraftwerk, który widzieli na żywo we wrześniu 1975 roku. – Ten koncert odmienił nasze życie – mówi McCluskey.

– Szukaliśmy własnej tożsamości i odnaleźliśmy ją w niemieckiej muzyce elektronicznej. Nasi znajomi, którzy słuchali Genesis i Eagles, myśleli, że zwariowaliśmy. Dlatego było nas tylko dwóch plus magnetofon, bo nikt inny nie chciał z nami grać.

Świadkiem ich występu był legendarny impresario z Manchesteru, Tony Wilson, który później wydał nakładem swojej wytwórni Factory ich debiutancki singiel "Electricity". – Powiedział nam wtedy: "To właśnie jest przyszłość popu", a my się obraziliśmy. "Gramy muzykę eksperymentalną! Jak śmiesz nazywać to popem!". Zupełnie nie zdawaliśmy sobie sprawy z tego, że jakimś cudem udało nam się zawrzeć estetykę Kraftwerk w trzyminutowym, punkowym electro.

Piosenka okazała się hitem, a OMD (którzy szybko zaczęli posługiwać się skróconą nazwą) stali się gwiazdami popu i sprzedali miliony płyt. Nagrali niezapomniane hity, takie jak "Joan of Arc" i "Enola Gay".

– Nagle stoimy na scenie w programie "Top of the Pops", z jednej strony Elton, a z drugiej Roxy Music, spoglądamy na siebie i mówimy: "Jak do cholery tu trafiliśmy?" – wspomina McCluskey. – Nie cieszyłem się tym tak, jak powinienem. Byłem bardzo nerwowy, bardzo spięty, niespokojny. Być może młodszy Andy przeraziłby się, widząc mnie dziś, ale z kolei starszy Andy miałby ochotę pacnąć tego 20-latka po głowie i powiedzieć: "Wyluzuj i uśmiechnij się!". Ale OMD niewiele by osiągnął, gdybym nie był taki upierdliwy. Paul to równoważy. Mamy bardzo różne charaktery. Dwóch Paulów nic by nie załatwiło. Dwóch Andych pozabijałoby się w ciągu pół roku.


McCluskey jest bardzo energiczną, elokwentną i impulsywną osobą o dość ciętym poczuciu humoru i głośnym śmiechu. Humphreys, wirtuoz syntezatorów, ma dużo spokojniejsze usposobienie, choć obu najwyraźniej odpowiada owa specyficzna dynamika, jaka wytwarza się między nimi. Efektem tej symbiozy jest muzyka pop ze skomplikowanymi, filozoficznymi, pesymistycznymi tekstami i niemalże przesłodzonymi, wpadającymi w ucho melodiami. – Nasze opowieści rodzą się z napięcia między technologią a ludzkością – zdradza McCluskey.

W 1989 roku Humphreys odszedł z OMD. Jak sam mówi, zespołowi "skończyły się pomysły", a poza tym był zmęczony ciągłymi trasami i nieudanymi próbami podbicia amerykańskiego rynku. McCluskey grał z OMD jeszcze do 1996 roku. Obaj jednak bardzo krytycznie wyrażają się o swoim repertuarze powstałym po okresie pierwszych hitów. – Wyczerpały nam się koncepcje. Nie mieliśmy już nic ciekawego do powiedzenia – przyznaje McCluskey.

McCluskey ostatecznie zrezygnował z występów pod szyldem OMD w 1996 roku, nie mogąc odnaleźć się w nowej muzycznej rzeczywistości. – Pojawił się britpop i nagle nasza idea nowoczesności zupełnie nie była już nowoczesna.

Wtedy właśnie ten dość niepokorny muzyk rozpoczął niespodziewanie drugą karierę jako ojciec chrzestny i menedżer girlsbandu Atomic Kitten, w którym występowała młoda Kerry Katona. Andy twierdzi, że to Karl Barthos z Kraftwerk zasugerował mu, by wymyślił sobie grupę, która będzie śpiewać jego piosenki. – Czułem się bardzo swobodnie, bo to był świetny, jednorazowy, tandetny pop. Skomponowałem pięć singli z czołowej dziesiątki listy przebojów, w tym "Whole Again", z którego jestem bardzo dumny. Ale po 18 latach w OMD sądziłem, że znam muzyczny przemysł. Nie miałem jednak pojęcia, jak wstrętna, szemrana, obłudna i brudna jest branża sztucznego, wykreowanego popu.

Mimo sukcesu pierwszego albumu Atomic Kitten McCluskey został zwolniony przez wytwórnię płytową, która nie podzielała jego wizji grupy. Wspomina spotkanie, na którym usłyszał: "Mamy już przepis na sukces. Chcę »Whole Again«, »Whole Again«, i k… jeszcze więcej »Whole Again«".

Kiedy pytam, czy nie czuje się odpowiedzialny za sprowadzenie na świat nieszczęścia w postaci Kerry Katony, McCluskey parska śmiechem. – Bardziej czuję się odpowiedzialny za to, że sprowadziłem nieszczęście na nią samą, a nie na resztę świata. Naprawdę uwielbiam Kerry. Ale ona jest jak Titanic szukający góry lodowej. Była piękną dziewczyną, szalenie dowcipną i błyskotliwą, ale niezrównoważoną i zupełnie bez wiary w siebie. Myślała, że jak stanie się bogata i sławna, jej życie się zmieni i będzie szczęśliwsza. To klasyczny przykład sytuacji, w której spełnienie marzeń przynosi zgubę.

Jego drugim projektem w świecie lukrowanego popu był zespół Genie Queen z Abi Clancy, która zasłynęła jako dziewczyna angielskiego piłkarza Petera Croucha. Kiedy zostawiła McCluskeya na lodzie, by zająć się romansami i karierą modelki, muzyk postanowił, że przestanie trwonić czas, energię i pieniądze na innych wykonawców.

– Jest świetną wokalistką, ma jeden z najlepszych głosów, jakie słyszałem. Ale zdała sobie sprawę, że na ściąganiu ubrań w "FHM" i związku z piłkarzem można zarobić dużo więcej, niż na ciężkiej pracy nad muzyką. I miała rację. Myślę, że gdybyśmy dziś mieli po 18 lat, nie wchodzilibyśmy do tej branży. Naprawdę mam wrażenie, że jesteśmy świadkami kresu i upadku popowego imperium.

A mimo to duet powraca na scenę. Panowie przez cały czas pozostawali przyjaciółmi, współpracowali przy komponowaniu piosenek i dostrzegli odradzające się zainteresowanie ich twórczością, kiedy młode zespoły takie jak xx, La Roux, Killers i LCD Soundsystem zaczęły wymieniać OMD wśród swych idoli.

– Dziś modnie jest brzmieć jak OMD – mówi Humphrey. – A jeżeli ktokolwiek ma prawo brzmieć jak OMD, to chyba właśnie my. Reaktywowali zespół w 2007 roku, z początku ograniczając się do koncertów, na których przypominali jedynie repertuar z wczesnych lat 80. Wkrótce spotkali się jednak w swoich domowych studiach. Jak przyznają, mieli poczucie, że muszą dokończyć to, co zaczęli przed laty.

– Mieliśmy jeszcze co nieco do powiedzenia – wskazuje McCluskey. – I mogliśmy to przekazać w swoim własnym języku – przy użyciu analogowych syntezatorów, prostych motywów perkusyjnych i piosenek o końcu wszechświata. Nagrali płytę, którą jak na ironię nazwali "History of Modern" ("Historia nowoczesności"). To wyjątkowo udany album w stylu klasycznego synth-popu, pełen chwytliwych kawałków z zagmatwanymi tekstami o życiu, śmierci, sztuce i filozofii.

Obaj zdają sobie sprawę, że nostalgiczny powrót do muzyki uznawanej niegdyś za odważną i futurystyczną jest poniekąd paradoksem. Mimo to owa podróż do krainy retro-electro bez dwóch zdań sprawiła im wielką przyjemność.

– Uważamy się za jednych z ostatnich XX-wiecznych modernistów. Czujemy się, jakbyśmy znów mieli po 19 lat. Ciągle rozmawiamy ze sobą. Jeżeli inni ludzie lubią wsłuchiwać się w nasze konwersacje, to świetnie. Tak kiedyś pracowaliśmy. Zajęło nam 30 lat, zanim wróciliśmy do tego stanu umysłu.

"History of Modern" ukazała się 20 września.